Öğlen sıcağı ve tepemizdeki güneş dikenli teller gibi tenimi yırtıyordu. Asfaltın kıyısındaki ağaçların gölgesinden yürümeye çalıyordum. Yolun zifti kaynamış kara lastik ayakkabılarıma yapışıyordu. Demir...

Eyvah, dedi. Az kalsın kedinin üstüne basacaktın. Zaten dün sabah yavrulardan birini araba çiğnedi. Ödümü kopardın be Erkan abi… Senle konuşmaya daldım. Ondan görmedim. Milyonik...

AKLIMDA ŞABAN GİDER VAR, AMA ANLATAMIYORUM Yazmak kendi kendine konuşmaktır. Tam bir delilik hali yani… Böyle bir tanımdan yola çıkınca yazdıklarını paylaşmak ise ben deliyim...

O hep çok üşüyordu. Rüzgar kapısı penceresi eskimiş evlerinin bir yanından girip öbür yanından çıkıyordu. Soba sadece akşamları bir kere yanıyordu. Odun bitmesin diye...

Doğum günü hikayeni kendin yazamazsın. Sadece dinlediklerini biraz allayıp pullayıp anlatabilirsin. Köylü insanlar Nisan'ın yedisi veya kasımın on altısı diye kesin bir zaman dilimi...