Kafana ne oldu? Boş ver, uzun hikaye... Dayak mı yedin yoksa? Hem de ne dayak? Yer misin yemez misin? Eşin mi dövdü? Keşke o dövseydi. Hiç olmazsa...

-Gevrek ekmek bu gün çıkmadı mı? -Bir iki dakikaya kadar çıkar. -Tamam, iki dakika beklerim, dedim. Covid salgını nedeniyle herkesten uzak bir köşede beklemeye başladım....

Koyu, puslu bir kış uykusundayım. Dizlerimi karnıma çekmişim, kollarım göğsümde düğümlenmiş. İçimi açıp kendi sıcaklığıma giresim gelmiş. Üşümesem ayak yoluna kalkacağım. Yorganı aralamak istemiyorum....

Kara kuru küçük bir çocuktu. Bu yüzden sürekli hastalanırdı. Ya ateşi çıkar, ya ciğerleri hırıldar ya da öksürüğe boğulup sabahlara kadar ne kendisi uyur...

Yirmi metre koşsam, üç saniye daha erken gelsem yetişecektim. Ben kapıdan iskeleye fırlamayı hesap ederken hareket etti. Kapıdaki görevli zinciri uzattı. Elinden şekeri alınmış...