ALİ EFENDİ… Mart gelince yağmurlar başlardı. Kerpiç evlerin arasında dolanan daracık sokaklar koyun kokardı, süt kokardı, kuzu kokardı. Akşama doğru kızlar son kez arka giderlerdi....

O hep çok üşüyordu. Rüzgar kapısı penceresi eskimiş evlerinin bir yanından girip öbür yanından çıkıyordu. Soba sadece akşamları bir kere yanıyordu. Odun bitmesin diye...

Almanya’ya geldikten sonra üç koca yıl memlekete dönemedim. Anama sattığı tarlanın parasını ödedim. Üç yıl bu dile kolay. Memleket hasreti içimde kocaman bir ateş…...

Öğlen sıcağı ve tepemizdeki güneş dikenli teller gibi tenimi yırtıyordu. Asfaltın kıyısındaki ağaçların gölgesinden yürümeye çalıyordum. Yolun zifti kaynamış kara lastik ayakkabılarıma yapışıyordu. Demir...

Daha ben başlamadan o kocaman bir karpuz dilimini bitirmiş. Ne acelesi varsa artık. Yemek ile mideye indirmek arasında farklı şeyler. Mideye indirmiş, yalamadan yutmuş...