AKLIMDA ŞABAN GİDER VAR, AMA ANLATAMIYORUM Yazmak kendi kendine konuşmaktır. Tam bir delilik hali yani… Böyle bir tanımdan yola çıkınca yazdıklarını paylaşmak ise ben deliyim...

Kara kuru küçük bir çocuktu. Bu yüzden sürekli hastalanırdı. Ya ateşi çıkar, ya ciğerleri hırıldar ya da öksürüğe boğulup sabahlara kadar ne kendisi uyur...

Koyu, puslu bir kış uykusundayım. Dizlerimi karnıma çekmişim, kollarım göğsümde düğümlenmiş. İçimi açıp kendi sıcaklığıma giresim gelmiş. Üşümesem ayak yoluna kalkacağım. Yorganı aralamak istemiyorum....

Ben o elmayı yemeyecektim. Ağzımın suyu aksa da yemeyecektim. O elma sihirliydi. Yok, yok zehirliydi. Tamam, bütün suç bende olsun. Ama onu...

Yağmur yağıyor. Öfkeli bir rüzgar kucağına doldurup uzaklardan getirdiği damlalara taş atar gibi toprağa fırlatıyor. Kaldırımlara, caddelere, yapraklı ağaçlara ve sokak lambalarının ışığına......