Bazen yaşam kendini düşük devire alır. Küçücük yaşarsınız. Büyük sevinçler, büyük hüzünler, iniş-çıkışlar kayboluverir. Sabah her zamanki saatte kalkarsınız örneğin. Küçük bir tavada yağa...

Sıradan bir akşamdı, öylesine. Herkes kendi halinde… Ben her zamanki gibi bilgisayarın başında… Sandalyemin sallandığını hissettim. Baktım avize de sallanmaya başladı. Bütün ev sıtma...

Öğlen sıcağı ve tepemizdeki güneş dikenli teller gibi tenimi yırtıyordu. Asfaltın kıyısındaki ağaçların gölgesinden yürümeye çalıyordum. Yolun zifti kaynamış kara lastik ayakkabılarıma yapışıyordu. Demir...

Sonra uzunca bir süre bisiklet yaşamımdan çıkıp gitti. Hiç heves etmedim. Abim eve mavi bir Bisan bisikletle geliyordu. Bir kere bile elimi sürmedim. Sanki...

I Çarıkçı İsmet telefon etti. Çetin, sana bir işim düştü, dedi. Bir adam gelcekmiş. Okumuş falan… Hatta yazarmış. Benim için yazsa da bir yazmasa da....