Öğlen sıcağı ve tepemizdeki güneş dikenli teller gibi tenimi yırtıyordu. Asfaltın kıyısındaki ağaçların gölgesinden yürümeye çalıyordum. Yolun zifti kaynamış kara lastik ayakkabılarıma yapışıyordu. Demir...

Eyvah, dedi. Az kalsın kedinin üstüne basacaktın. Zaten dün sabah yavrulardan birini araba çiğnedi. Ödümü kopardın be Erkan abi… Senle konuşmaya daldım. Ondan görmedim. Milyonik...

CHP kahvesindeki radyodan sabahın en taze, en hafif, en duru vaktinde kederli bir bozlak havası bütün çarşıya yayılıyordu. Gızılırmak can incitme sen bugün Mübarek günlerde sel...

Biz emekliyiz. Ne düşüneceğiz? Havalar soğudukça kafamız doğalgaz faturalarına takılıyor. Sizi bilmem ama ben markete giderken heyecanlanıyorum. Almasam bile peynir, sucuk, çay, tavuk...

Kara kuru küçük bir çocuktu. Bu yüzden sürekli hastalanırdı. Ya ateşi çıkar, ya ciğerleri hırıldar ya da öksürüğe boğulup sabahlara kadar ne kendisi uyur...