Yağmur yağıyor. Öfkeli bir rüzgar kucağına doldurup uzaklardan getirdiği damlalara taş atar gibi toprağa fırlatıyor. Kaldırımlara, caddelere, yapraklı ağaçlara ve sokak lambalarının ışığına......

Anılar labirentinde dolaşmak yıpratıcıdır. Çünkü orada hüzünler, acılar ve sevinçler kocaman karmakarışık bir yığın halindedir. Karşınıza ne çıkacağını bilemezsiniz. Büyük bir umutla yola çıkarsınız....

Benim ülkemde herkes her konuda bilgilidir. Öğrenmemek ayıp değil bilmemek ayıptır. Felsefe falan yapmıyorum. Gazete , kitap, dergi okumaz ama politika bilir, futbol...

Başlık bu olsun dedi, Gregoviç. Gerisi size kalmış. Bir otu nasıl anlatabilir ki insan? Yaprağı yeşil ama tam yeşil değil. Azıcık solgun, beyazlatılmış kot...

Trenden sıkılmıştım, uçaktan, vapurdan, helikopter ve otobüslerden… Rüyada bile olsa ayaklarımın altında toprağı hissetmeyi istiyordum. Fakat bir rüyanın içinde gezip dolaşıyorsanız sizi kovalayan köpekten...