Yorgunum. Çalışmaktan değil uykusuzluktan. Tuna Mahallesinde gece bekçiliğine başladığımdan falan değil. Uyku ile aram bozuk bu aralar. Yatakta sabaha kadar dönüp beynimin düşünce katarlarını...

Yağmur yağıyor. Öfkeli bir rüzgar kucağına doldurup uzaklardan getirdiği damlalara taş atar gibi toprağa fırlatıyor. Kaldırımlara, caddelere, yapraklı ağaçlara ve sokak lambalarının ışığına......

Koyu, puslu bir kış uykusundayım. Dizlerimi karnıma çekmişim, kollarım göğsümde düğümlenmiş. İçimi açıp kendi sıcaklığıma giresim gelmiş. Üşümesem ayak yoluna kalkacağım. Yorganı aralamak istemiyorum....

Bu gün uykuda gezer gibiyim. Neden bilmem? Her şey yavaş sanki… Arabalar, insanlar, kuşlar, köpekler, kediler bile… Hava öteki günlerden hafif sanki... Taşlar daha...

ALİ EFENDİ… Mart gelince yağmurlar başlardı. Kerpiç evlerin arasında dolanan daracık sokaklar koyun kokardı, süt kokardı, kuzu kokardı. Akşama doğru kızlar son kez arka giderlerdi....