Selvilerin yeşili siyaha dönerken mor gölgeleri ufka dek uzanıyordu. Altlarında kurumuş otlar, plastik şişeler ve plastik yiyecek ambalajlarından oluşan renkli bir çöp harmanı yatıyordu....

Yirmi metre koşsam, üç saniye daha erken gelsem yetişecektim. Ben kapıdan iskeleye fırlamayı hesap ederken hareket etti. Kapıdaki görevli zinciri uzattı. Elinden şekeri alınmış...

Tam unutmaya başlamıştık. İnsanlar televizyonlardaki deprem uzmanlarından sıkılmıştı. Her şey eski hamam, eski tas haline dönüyordu yeniden deprem oldu. İran’da oldu, Van’da köylülerimiz öldü....

Koyu, puslu bir kış uykusundayım. Dizlerimi karnıma çekmişim, kollarım göğsümde düğümlenmiş. İçimi açıp kendi sıcaklığıma giresim gelmiş. Üşümesem ayak yoluna kalkacağım. Yorganı aralamak istemiyorum....

Sinop güzel bir kadındır. Deli dolu, sokaklarda çınlayan kahkaha… Sicim gibi gözyaşı… Deli bir öfke, eli maşalı… Herkesin bir Sinop’u var. Gelincik sırtından limana...