Bu gün uykuda gezer gibiyim. Neden bilmem? Her şey yavaş sanki… Arabalar, insanlar, kuşlar, köpekler, kediler bile… Hava öteki günlerden hafif sanki... Taşlar daha...

Koyu, puslu bir kış uykusundayım. Dizlerimi karnıma çekmişim, kollarım göğsümde düğümlenmiş. İçimi açıp kendi sıcaklığıma giresim gelmiş. Üşümesem ayak yoluna kalkacağım. Yorganı aralamak istemiyorum....

Kafana ne oldu? Boş ver, uzun hikaye... Dayak mı yedin yoksa? Hem de ne dayak? Yer misin yemez misin? Eşin mi dövdü? Keşke o dövseydi. Hiç olmazsa...

Kemeraltı’nda ne ararsan vardır. İncik, boncuk, gümüş, altın, pırlanta, don, gömlek, pantolon ve ayakkabı… Turşucu, peynirci, kahveci, tarçın, karabiber hatta saç jölesi. Sünnet giysileri,...

Her şey kendi halinde geçip giderken uykularım kaçıverdi önce. Durup dururken... İnanması zor. Biliyorum. Günlerdir düşünüyorum. Akla yatkın tek bir neden bile bulamadım. Bazen...